Prolog.

Jack:

- Jack! - krzyczał North.No nie znów mi przerwał sen!Podniosłem się do pozycji siedzącej i przetarłem oczy.

- Jack!! - ryknął głośno.No ja pier...przecież już wstaje,a ten się drze!

- Zaraz będę! - odkrzyknąłem.Wstałem zezłoszczony i założyłem bluzę.Zszedłem na dół.

- Tak? - spytałem Mikołaja o co chodzi.

- Masz lecieć do ostatniego światła,podobno przestaje w ciebie wierzyć. - powiedział North.

- Chodzi o Jammiego...okey...pa! - wyleciałem przez okno.Jammie o ile pamiętam ma z jakieś 13 lat.Przemierzałem dobrze znane mi miasto i zatrzymałem się przed sporym domem.Zajrzałem przez okno do Jammiego.Miał słuchawki na uszach podłączone do MP4,która znajdowała się w kieszeni.W ręcach trzymał miotłe udając,że gra na gitarze.Uśmiechnąłem się do siebie i zacząłem walić w szybę,dziwne,że się nie potłukła.Dobra czas na plan B.Odleciałem od domu i poszedłem do przeciwnego domu i wleciałem przez otwarte okno.Ujrzałem przyjaciółkę Benneta,to na pewno w przyszłości będzie jego dziewczyna.

- Cześć! - powiedziałem,a ona o mało co nie spadła z krzesła.Odwróciła się.

- Jack! - krzyknęła i podbiegła. - Co cię tu sprowadza? - spytała.

- Masz nr do Benneta w komórce? - spytałem podlatując do komody,na której leżał niebieski telefon z śnieżynką z tyłu.

- Fajny telefon. - mruknąłem i zadzwoniłem do Benneta.

- Cześć Julio co chciałaś? - spytał myśląc,że to Julia,która stała obok mnie zarumieniona.

- Umówić się na randkę! - udałem jej głos.Podeszłem do okna.

- To nie Julia kim ty jesteś? - spytał zdziwiony.

- Podejdź do okna i wyjrzyj! - poprosiłem,a po chwili po drugiej stronie ulicy w oknie widziałem brązowłosego chłopca.

- Jack! - krzyknął tak,że chyba ogłuchłem.

- No przecie,co myślałeś,że yeti?Oj nie ładnie najlepszego kumpla nie poznajesz... - zażartowałem.

- Ej no weź,słuchaj za 10 minut sam wiesz gdzie. - odpowiedział.

- Okey. - odpowiedział i się rozłączył. - Idziesz? - spytałem Julii.

- Nie mogę,muszę jeszcze lekcje odrobić. - odpowiedziała smutno.

- Dobra chodź pomogę ci. - powiedziałem i po chwili pisałem opis krajobrazu za oknem z polaka.Byłem z tego całkiem niezły. - I co może być? - zapytałem.Ona wzięła zeszyt i patrzyła w literki.

- Jest idealne,ale pani się skapnie,że inne pismo. - powiedziała ponuro.

- Julka przepiszesz to potem,a teraz chodź,zostały tylko 2 minuty. - odpowiedziałem i szybko pomogłem jej się ubrać.

- Mamo idę z Jammiem na spacer. - krzyknęła.Mama chciała coś powiedzieć,ale wysłałem jej śnieżynkę na twarz i od razu się zgodziła.Po dwóch minutach byliśmy na miejscu,czyli w parku.

- Jack! - krzyknął Jammie i mnie przytulił. 

- Ej ej uważaj,bo zabraknie ci potem tych uścisków dla Julki! - uwielbiałem go wkurzać.Dziewczyna się zarumieniła,Jammie też,albo i nie,może też być czerwony z wściekłości.

- Oj Jack pożałujesz! - krzyknął i rozpoczęła się 3 bitwa światowa na śnieżki,oczywiście wygrałem.Julka musiała już wracać,a ja z moim kumplem postanowiliśmy pospacerować jeszcze...